Gel gitleri olan bir insanım ben. Hep kuşkularım var kafamda hayata dair. Çok eğlenir gibi görünürken, o anda hayattan nefret ediyor olma ihtimalim yüksektir mesela. Gösteremem hislerimi. Nedendir bilinmez en büyük çığlıklarım en güzel kahkahalarımdır. Deli, çılgın, manyak, güçlü, sert vb. bir sürü sıfat taşırım üstümde. Hep derler ki sen sallamazsın ya ondan. Sallarım ben, hem de dibine kadar sallarım.

Bir gün ben de göstermek istiyorum gerçekten hissettiğimi. Sarsıldığımı, incindiğimi, betere koştuğumu. Ama o gün giderim ben işte. Onu gösterip kalmam olduğum yerde. Doğru kelime kalamam aslında. Kalırsam hep hatırlarım o çığlığımı, çığlığı neden attığımı. O yüzden atıyorum içime, o yüzden susuyorum. Gitmek istemiyorum ben olduğum yerden. Zorlanmak istemiyorum çığlık atmaya.

Demem o ki sanmayın çok güçlüyüm, çok sertim.

Susuyorum sadece.

KELLER BENİ ELLER diyerek tutunuyorum suskunluğuma.