Gel gitleri olan bir insanım ben. Hep kuşkularım var kafamda hayata dair. Çok eğlenir gibi görünürken, o anda hayattan nefret ediyor olma ihtimalim yüksektir mesela. Gösteremem hislerimi. Nedendir bilinmez en büyük çığlıklarım en güzel kahkahalarımdır. Deli, çılgın, manyak, güçlü, sert vb. bir sürü sıfat taşırım üstümde. Hep derler ki sen sallamazsın ya ondan. Sallarım ben, hem de dibine kadar sallarım.

Bir gün ben de göstermek istiyorum gerçekten hissettiğimi. Sarsıldığımı, incindiğimi, betere koştuğumu. Ama o gün giderim ben işte. Onu gösterip kalmam olduğum yerde. Doğru kelime kalamam aslında. Kalırsam hep hatırlarım o çığlığımı, çığlığı neden attığımı. O yüzden atıyorum içime, o yüzden susuyorum. Gitmek istemiyorum ben olduğum yerden. Zorlanmak istemiyorum çığlık atmaya.

Demem o ki sanmayın çok güçlüyüm, çok sertim.

Susuyorum sadece.

KELLER BENİ ELLER diyerek tutunuyorum suskunluğuma.

Memlekette kadınlar erkek, erkekler kadın oldu be kardeşim…
Hatta bu genel olarak dünya nüfusu için geçerli bence. Eskiden erkeklerin kadınlara iltifat etmesi, jest yapması ve hatta peşinden koşması by default bir durum olarak algılanıp aski durumlar anormal algılanırken; şimdi durum tam tersine döndü.
pek değerli erkeklerimiz pek bir nazlı, pek bir kaprisli oldular. Artık kadınların erkeklerin peşinden koşması, onları olduğundan değerli adledip şımartması gerekiyor. Ayyyy yok artık “keller beni eller” bir durum oldu açıkçası. Eninde sonunda sen erkeksin kardeşim biraz erkekliğini bil, kadına kendini kadın gibi hissettir değil mi? Evet eşitlik diyoruz ama bu öküz gibi davranmayın demek, kadın olun demek değil.

Benim şahsım adına hiç bir araştırmaya dayanmayan tamamen içgüdüsel olarak oluşturduğum bir istatistiğim var. Bu istatistiğin ilk dayanağı şu, analar artık erkek doğurmuyor. Hep kız bebek,hep kız bebek (ha doğurduklarını da öyle bir yetiştiriyorlar ki hepsi karı gibi nazlı). Bu durumda noooluyor dünyanın %60′ı kadın, %40′ı erkek. Pekiiiiii bu durumda kalan bu abilerin hepsi müsait mi asla ve kata değil. Bunların en az yarısı yani dünyada oksijen harcayan bu abilerin %20′si gay veya her yola gelir abiler. Gay’lerle hiçççç bir problemim yok ama en yakışıklılar da hep gay olmasın güzel kardeşim, heves var kursak var.
Hadi tamam bunları geçtik, geriye kaldı sana %20. Bunların yarısı şanslı ablalar tarafından kapılmış (tabii şans kavramı kişiden kişiye değişir ben de bir ara bu gruptaydım, şans mı lanet mi tartışılır ahahahaha) yani ya evliler, ya da ilişkileri var. Bu durum onların ulaşılır olmasını engeller mi aslaaaaaa. Ama karısına (uzun dönemli sevgilisine) bunu yapan sana da yapar, yani almiiim. Bu durumda geriye ne kalıyor %10. İyi bir rakam diyeceksiniz değil mi? NAHHHHH, siz sanıyor musunuz ki bu %10′un tamamı işe yarar. Bunların yarısının ya commitment problemi var, ya cinsi sapık, ya tek amacı seni ittirmek ya da gerzek (gerzek genel olarak tüm bu kategoride söylediklerimi kapsar ama yine de açılımı anlatmakta faide görüyorum).
Hah kaldımı sana %5, canım herkesin de bir standardı var değil mi affedin ama bir garabetle de olamayacağım. Bunların da kalan yarısının suratına bakamazsın için almaz.
Demem o ki; standartlarına uyan, sohbet edebileceğin, dokunabileceğin, eğlenebileceğin (aşkı meşki geçtim!!!!) bir adamı bul %2.5 arasında bulabilirsen. Bu arada tekrar hatırlatmak isterim %2.5 dünya genelinde, Türkiye ana erkil olduğundan bizimkiler daha da beterrrrr yani %0.5 falan.
Anneler çok rica edeceğim oğullarınızı yetiştirirken biraz özenli olun, o kıymetli oğlunuz da bigün birinin kocası, sevgilisi vs. olacak. Başka bir ananın oğlu da sizin kızı ittirebilir!!!
Allahım “KELLER BENİ ELLER” demeyelim de ne diyelim…

evetttt biliyorum sanki bu ailem ve beni anlatan bir blog havasında ama adams family ayarında bir aile olduğumuzdan, bütün “keller beni eller” durumları burdan çıkıyor.
öyle çok sevgilisi olan bir kadın olmadım hiçbir zaman, yanlış anlaşılmasın bu durumla gurur falan duymuyorum ve hatta aksine keşkem herkesle çıksaymışım diyorum şimdilerde. ama bakmayın rahibe teresa falan da diildim. asıl sebep şundan ortaokul ve lise hayatım boyunca en yakın arkadaşlarım üç erkek ve bir kızdan oluşmaktaydı. en yakın arkadaşların erkek olunca hem tavırlar daha erkeksi oluyor, hem de çevrende dolaşan üç ayı yüzünden insanların yanına yaklaşması da pek kolay olmuyor.

neysem, allahtan bir de kız arkadaşım vardı da o genelde çözüm getiriyordu konuya.
sene 96′, bu kız olan kankam büyük aşk yaşıyor. sevgilisiyle bu aşkım, kuşum böceğim diye flortöz tavırlarla bir aşk böceği durumu yaşarken, ben yine sap. duruma feci kılım ihmal ediliyorum, halbuki benim de sevgilim olsaydı ben de pıtırcık oldurdum diye ama bizimki sevgi kelebeği gibi dolaştığından henüz duruma vakıf olamamış.
bir cumartesi (malum o vakitler gece izin yok, ben alabiliyorum ama belli saate kadar) illa tutturdu “ben gece sende kalıcam gece dışarı çıkıcaz” diye. ben kılım ya diyorum “herkesin geldiği saatte biz çıkıyoruz, ayrıca sen benimle ilgilenmiyosun ben gelmicem”. allem etti kallem etti beni ikna etti abla. biz apar topar kaçtık pashaya (o dönem pek meşhurdu bizim yaş grubu bilir küçükler şimdi sizin reina hesabı).
anammm bir gittik orda başka bir abi daha var, sanmayın beni düşündüklerinden bizimkinin sevgilisinin abisi de gelmiş. ben durumu fazla umursamadım, her zamanki yağmur hesabı ne zaman gidicez acaba diye elimde sigara nalet nalet duruyorum. ama gecenin sonunda yapılan jestler ve iltifatlar sonucu (abi çıtır gördü ya yazıyo ) pek bir etkilenmiş ve hatta şimdilerde çok kolay yakalandığım aşk hastalığına kapılmıştım. biz abiyle nasıl aşk yaşıyoruz anlatamam, gözyüzü pembe ağaçlar kalp şeklinde, ben derslerde soyadımı abininkine convert etmiş imza denemelerindeyim. adam öl dese intihar timi gibi atlicam ortaya o kadar “keller beni eller” durum. pek tabii bunu Diablo’ya (annem) anlatmam mümkün değil (abi benden 6 yaş büyük hem de boşamış bababababa) ama benim çenem pek düşük olduğundan bunu tırt gibi annemin en yakın arkadaşına anlattım. ha annene anlatmışsın, ha en yakın arkadaşına tabii ki sağolsun bizim supersonik anında gitmiş anneme dökülmüş.
Diablo beni yakaladığı gibi çen çen çen yedi. yok ayrılacaksında, seni uyuşturucuya alıştırır da, seni kullanır da ( yaşaıyla uyuşturucunun ne ilgisi var hiç sormayın ben de hiç hakim olamadım annemin teorilerine) ömrümü çürüttü. doğal olarak ben de kendisine ayrıldım çok büyük bunalımdayım bana dokanma ayağı yapmaya başladım.
ama yer mi bizim anadolu çocuğu, bi gün yine okul çıkışı (nişantaşı ışık mezunuyum ben okulu bilenler okul çıkışı okazyonuna hakimdir) kapının önündeki kaldırımda bir arkadaşımla duruyorum. baktım yanımdaki karşı kaldırıma kitlenmiş, merak ettim dedim “kızım manyak mısın ne kitlendin karşıya”, o sanki bana halüsinasyon görüyormuş gibi alçak bir sesle “yağmur şu karşıdaki parmaklıkların arkasında duran annen diil mi?” diye sordu.
dikkatli bakınca gördüm bizimki aralıkları 1 mt. parmaklığın arkasına gizlenmiş beni izliyor. tanrı beni seviyomuş abinin o gün işi var gelmemiş. ben de Diablo’nun oyununu bozucam ya anıra anıra el sallamaya başladım “anneeeee” diye.
bizimki tam aksine sen kimle dans ediyosun hesabı, sanki gördüğüme sevinmiş gibi “ah canım yavrum gel alışverişe götürmeye geldim seni” diyo.
işte tam bir “KELLER BENİ ELLER” anı. ister anlamış gibi yap annen ellesin, ister anlamaza ver keller ellesin.
itiraf etmem lazım o günün sonunda ellenen sadece güccük pilens babam oldu, ben eve torba torba malla gülücükler içinde döndüm annem keza öyle, tatlım babam da yüklenmiş bir kart bakiyesiyle ahahahahahahaha.

legal olarak bir illegal olarak iki kardeşim var benim. yanlış anlaşılma olmasın ebeveynlerimden birinin herhangi bir çıkartması olmamış, illegal kardeşim teyzemin kızı. benden iki yaş küçük bu hanımefendi ve hayatımızın hiç bir döneminde ayrı kalmadık kendisiynen (tanrı ayırmasın o ayrı ), hatta bizi iğrenç ikizler gibi aynı giydirirdi sevgili analarımız. istisnasız aynı kıyafetin mavisi ona, kırmızısı bana alınırdı; zaten aksi olursa bizimki kızılca kıyameti koparır herkesi kırana geçirirdi. şimdilere baktığımızda o ailenin iyi, sakin, çalışkan çocuğu iken ben çeçeronu olarak geçerim genelde. ve fekat bu biz çocukkken böyle değildi. ben küçükkken böyle çeçeron bir tip diilmişim, aslında tam aksi bildiğin salak vur kafasın al lokmasını bir dongoz da denebilirmiş bana )) (şimdi de çeçeronluk görüntüde hala aynı dongozum).

şöyle anlatayım belli bir yaşa kadar kaldırma çıkamazdım ben, birinin beni kucağına almasını bekler ancak öyle devam edebilirdim aksiyona. kız kardeşim olacak haydut ise tam aksi kapı pervazı veya kalorifer borularından örümcek adam hesabı düz duvara geçer oralarda dolaşırdı. sanırsam bu gerzek halimden çok bunalırdı ki onun bu düz duvar maceraları “keller beni eller” dedirtecek şekilde hep bende patlardı.
ankarada teyzemin evindeyiz bizimkinin canı sıkılmış bir düz duvar yapası var, ama bu arada bana şeytan şeytan bakıyor. ben de onun mavi tuna çalan bir saati var onu çalıp mahsun prensesler gibi takılıyorum. tırmandı duvara bana o melun gözleriye bakarak “abla, bana saati verir misin bak burda daha güzel çalacak”. ben de malım ya inandım verdim buna saati. saat o saniye aynen kafamda. yine ankarada pervaza tırmandı. “abla dedi gel oyun oynicaz” ben hala akıllanmamışım gittim bunun altına, o dakka kadın paraşütçülük oyncam fikriyle üstümde. neyse bu hep böyle devam etti, gözümün altına çatal yedim, istisnasız haftada üç beş dayak yedim. sonra bir gün roller değişti tabii. bizimki totosundan kan çekiyorlar gibi ağlayarak annemlere gitmiş “yağmur beni dövdü” diyerek. annemler avaz avaz beni çağırıyo “kızım sen ablasın neden dövdün kardeşini” diye. benden el cevap “ya o beni döverse diye dövdüm anne” ))) o gün bu gün pek temkinli bir kişillik oldum baktım biri canımı yakacak önceden önlemimi alır ben yakarım canını ya da kaçarım.
o zaman ne diyoruz “KELLER HER ZAMAN YAĞMUR’U ELLER”
bu arada belirtmeden geçemiycem o resimdekiler biziz ))

hiç karşı duramadığım çekişmem budur işte BEDEVİLİĞİM…
bahtsızlık demek istemiyorum en iyi arkadaşlarımdan birinin dediği gibi negatifi üzerime çekmiyim diye,
kadına bir türlü anlatamadım bu benim yaptığım bir şey değil, nerde bir sakatlık var gelir beni bulur, belki pek sallamadığımdan, belki de olmasa şaşıracağımdan ama evden dışarı çıktığım anda bütün çevrem bir gerilir bakalım bugün bizi nasıl bir macera bekliyor diye.

anlatamayacağım kadar çok örneği var ama 2-3 tanesi anlatılmayacak gibi değil ahahahahahaha, kendim hatırlayıp kendim gülerim her birine…
bunu ben kendime malik olduğum yaştan beri herkes bilir, bir ortamda bir cenabetlik varsa mutlaka yağmurun başına gelir “keller beni eller” demekten başka yol yoktur.
yaş 5 veya 6 ben konuyla ilgili net diilim ama kuzenim her ortamda anlatmaktan kendini tutamaz (bu arada benden 2 yaş küçük o nasıl hatırlıyor o ayrı bir muamma, teyzem anlattı diye düşünüyorum neyseeee).
anneannemler ve teyzemler bir dönem iş gereği kırşehirde yaşadılar, e tabii ben de sepet misali her yere anneannemle taşındığım için ben de ordayım. orda da şahane bir çardak vardı anneler kek, börek, çay takılır cücükler oyun oynardı. ben biraz hımbıl olduğumdan genelde oyuna alınmaz mahsun gözlerle onlar ağaca tırmanırken ben elimde ekmek arası soğanla (neden hımbıl olduğumu anladınız diye düşünüyorum) ağacın altından onlara bakardım. oyun biter anneler bütün cocukları meyve saati hesabı bir araya toplardı (bu bi rutin olduğundan çok net hatırlıyorum bu kısmı). hatırlamadığım kısım ise şu, bi gün yine aynı ortam anneler herkesin eline meyva vermiş veeeee ortama melun bir arı girmiş, ve melun arı o kadar çocuğun arasında gelmiş beni sokmuş. komik olan kısım şu herkes allahım allahım diye panik yaparken benden tek bir yorum çıkmış “NORMAL”. artık o yaşa kadar başıma neler geldiyse kanıksamışım durumu. bu büyürken de hiç peşimi bırakmadı. minibüste teyzemin şişlerinin üstüne oturdum, totomdan zor çıkardılar şişleri, genç kızlığa geldik, üniversiteye hazırlıkta beşiktaş Erol Altaca’ya giderdim neyse biz 20 kişi dershanenin önünde dururduk; yine o günlerden birinde ben yine o lanet minibüsle muhattap olmak durumunda kaldım çünkü sadece ve sadece benim ayağımın üstünden geçti sağolsun, neyse üniversiteye geldik bir akşam çok kalabalık bir grup o zaman pek popüler olan şaziyeye gittik herkes sarhoş ne hikmetse bi ben ayık. çevremde yine büyük bir kalabalık tıkış tıkışız. bir an sadece içgüdüsel olarak kafamı kaldırmamla bana doğru heyyula gibi birşeyin geldiğini gördüm ve allah sonumu hayır etsin diyerek beklemeye başladım, kaçacak yer yok malum, koskoca havalandırma kapağı o kadar adamın arasında beni buldu ve kafama indi. sonuç 7 dikişlik yarık.
en son bomba 2 sene önce çeşmede gerçekleşti. kuzenimin bekarlığa vedası için 6 kız çeşmedeyiz.herkes aman gözümün önünden ayrılma, iskeleden atlama, oraya tırmanma falan diye beni kolluyor (sanki tırmanabilecekmişim gibi ahahahahahaha), haha hihi falan bir gece paparazziye gittik, bi standın çevresinde ay dede gibi duruyoruz ama yine ortam sıkışık. arkamdaki garson muhtemelen benim çevremde olması nedeniyle yoksa son derece profesyoneldir eminim, bir anda elindeki tepsiyi tepetaklak çevirdi. bütün bardaklar yere camlar benim bacağa!!! ama ne yanımdakilerde ne yandaki masalarda hiç bir şey yok. kuzenim sadece şu lafı etti “bundan sonra diil tatile, senle tuvalete bile gitmem bela mısın sen be” ahahahahahahaha. kızceğize hak vermemek elde diil.
ne demişler “KELLER SADECE YAĞMUR’U ELLER”…

genel olarak neşeli bir tip olsam da, bazen öyle bir nalet oyle bir sevimsiz olurum ki kimse yüzüme bakmak istemez.
işte bugün o gün, benimle konuşmaya çalışanın ruhunu emer sonra rahatlayamaz, gördüğüme çamur gibi sıçrarım ahahahaha. ama bunu yaparken tipimi görmeniz lazım nasıl bir cool nasıl bir itici olurum anlatamam. adi, aşağılayan bir tavır, itin makatına ben sokmadan sen kendin koşarak girersin ki benimle muhattap olmak zorunda kalma…
bu benim genç kızlığımdan beri böyle, hafif şizofren bu tavırlar 15 yaş itibariyle bi baş göstermeye başladı.
bunun da ceremesini yazık erkekler çekti genelde…

15 yaşındayım yazlık didim’de (bakmayın didim amelasyon bir yerdir ama en güzel günlerimi ben hep orda geçirdim). tabii biraz değişik bir yer olduğundan kelli, koyunun olmadığı yerde keçye abdurrahman çelebi denir hesabı en yakın arkadaşım, kuzenim ve ben olabildiğince popüler tipleriz ortamda. son derece havalı, son derece cool, sırıtır elletmez denilen bizler mavi boncuk dağıtmak konusunda pek bir profesördük.
neysem, benimde bu boncuk dağıttığım arkadaşlardan biri, son derece yakışıklı son derece havalı bir çocuktu, aslan gibi çocuk benim gibi şizoyla tanıştıktan sonra bi minik kurbağaya dönmüştür muhtemelen.
neyse o dönemlerde ben birine pek bir aşığım ama tavır cool olduğundan belli etmemeye yeminliyim tabe… bu arada benim aşık olmam için illa ve kata bir aşkın ızdırabı durumu olmak mecburiyetinde ya benim aşık olduğum da başkasına aşık. ben bu durumu aklımca görmeyip umrumda diil gibi yaklaşmak adına benim yanıma yaklaşan bu çocukla kikirdemeler, sohbetler muhabbetler falan takılıyorum. sonra benim aşık olduğum genç gidiyor bu cici arkadaş bara geliyor. benim kan beynime sıçramış bildiğin cılk çamur gibi sıçrayacak birini araken bu zavallım yanıma geliyor. ben tabii ki ilglenmiyorum kendisiyle, elini yavaşça dizlerime koyup bana doğru eğiliyor “canım naber” diye, benden el cevap; “sen önce benle konuşurken ellerini dizimden çek, adam ol sonra konuşalım” anammmmmmm nasıl adi bir tavır. çocuk bir dumur gidiyor. neyse ertesi akşam bu yine barda benim çocuk gelmemiş ben yine bunalımda, bu yavrum hiç akıllanmamış geldi yine benim yanıma. tabii benim canım pek sıkılıyor güldük eğlendik, o yaşın saflığıynan biraz el ele takıldık falan bizimki hah dedi tamam sevgili olduk. ertesi gün plajda ( bu arada plajdaki yerimiz umumi kenefin tam yanı neden bilmem, o koku bizim çeşitli duyularımızı öldürmüştür bence) canım benim geldi yanıma bir hışım kocaman öptü beni yanağımdan. ben bir sinirlen çocuğu yanağına kocaman bir tokat “sen naaptığını sanıyorsun” diye. çocuk dedi ki “e dün???” benden el cevap “dün dündür, bugün bugündür”….
o gün bugün “kellerrrrr, beni ellerrrrr” demekten alamıyorum kendimi bu olayı düşündükçe…
yaşadığım herşey bu çocuğun ahından bile olabilir, ben onun yerinde olsam benim suratıma bakmazdım ama o azimkar uzunca bir süre daha şansını denedi bir iki tokat daha yedi, en sonunda pes etti.
geçen gün arkadaşı bir vesileyle TV’de gördüm, ordan aklıma geldi. affet şekerim beni valla o kadar pislik olmak istememiştim…

hayatımdaki en büyük ikinci çekişme kaynağı, İŞİM…
herkesin cümbüş sandığı reklamcılık aslında insanın ruhunu vantuz gibi emen son derece rahatsız bir meslektir, bir cümbüş durumu olma durumu olmadığı gibi içindeki en ufak partiyi bile basar bu şahane sektör.
neyse nasıl reklamcı olduğum konusu pek şekerdir anlatayım size o vakit.

efem ben lisede bildiğiniz tembel, serseri, havalı takılmaya son derece gayret eden tiki bir kişiliktim. ders çalışmayı eziklik adleddiğimden, evde çalışıyormuş havası atıp, özel hocalarda gözüm açık uyumayı öğrenip, şaziye senin, cafe keyif benim takılıp durdum (diyorum size pek bi tikiydim ). son 10′da mezun olmak gibi üstün bir başarı sergiledim alenen.
neyse üniversite sınavı zamanı geldi çattı, benim asıl hedefim olan hukuk fakültesini değil rüya, en ütopik durumda bile kazanamayacağım nihayet man kafama dank edince kara kara düşünmeye başladım.
bu arada lanet gün geldi ve bilgi üniversitesinin kataloğu elime geçti, hah dedim yağmur yırttın. derhal kendime uygun en az puanlı bölümü hayalimdeki meslek olarak belirleyip babama gittimmmm ). bölüm nedir REKLAM!!!
canım babam tabii ki bana kıyamadığından ah canım kızım sen nasıl istersen öyle olsun zaten geleceğin mesleği falan derken, ben bi rahatladım. hoppidi hoppidi sınavlara girdim, kazandım, ama yanlış anlaşılmasın sanki einstein’ın küçük evladı yağmur harvard’a girmiş gibi bir kutlamalar, bende bir havalar!!!
yine üniversitede ilk sene ordan atla burda patla derken bir çaktım. sonra baktım olmuyor paşa paşa ders çalışıp sınıf geçme fikriynen olayı anlamaya başladım. okulda herkes pek bi havalı tabii, yok sizin işiniz bankacılık diil, yaratıcı olmalısınız, sıkıldığınızda çıkın hava alın, takılın gibi manasız rivayetlere kapılıp tanrım dedim ne güzel bölüm seçmişim…
sonra o melun gün geldi ve ben son senemde staja başladım. stratejik planlamacı olucam derken kendimi müştem buldum, sabahlara kadar bağırış çağırışı bünyemde barındırmayı öğrendim. ajansta ki temizlik ekibinin sabaha karşı bir saat koltukta uyuyayım diyip yattığımda “kalh apla sürekli burda uyuyon” eziklemelerine alıştım falan.
demem o dur ki bu bölümü kazandığım gün öyllleee havalara gireceğime keşke “KELLERRRR BENİ ELLERRRRR” diye avaz avaz bağırsaymışım .

bakmayın işimde de iyiyimdir, hani sanmayın kötüyüm ))) ama yine de bu işte her gün “KELLER BENİ ELLERRRR”